ustawa - KOŚCIÓŁ ZIELONOŚWIĄTKOWY ZBÓR "SKAŁA" w Lublińcu

Przejdź do treści

Menu główne:


USTAWA
z dnia 20 lutego 1997 r.
o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego
w Rzeczypospolitej Polskiej

Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 1.
1. Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej
Polskiej, zwanego dalej "Kościołem", oraz jego sytuację prawną
i majątkową.
2. W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych w ustawie, stosuje
się powszechnie obowiązujące przepisy prawa.
3. Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Prezydium Naczelnej
Rady Kościoła.
Art. 2.
Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Wewnętrznym, uchwalanym
przez Synod Kościoła, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną
i samodzielnie zarządza swoimi sprawami.
Art. 3.
1. Kościół jest niezależny od jakiejkolwiek zagranicznej władzy duchownej lub
świeckiej.
2. Kościół, jako część składowa światowego nurtu zielonoświątkowego, jest członkiem
Europejskiego Stowarzyszenia Zielonoświątkowego i Światowego Stowarzyszenia
Zielonoświątkowych Zborów Bożych oraz uczestniczy w Światowej
Konferencji Zielonoświątkowej.
3. Wypełniając swoje funkcje Kościół współdziała z innymi kościołami i organizacjami
religijnymi w kraju i za granicą, może należeć do krajowych organizacji
międzykościelnych, a także międzynarodowych organizacji wyznaniowych i
międzywyznaniowych.
4. Państwo zapewnia Kościołowi, jego osobom prawnym i wyznawcom swobodę
utrzymywania stosunków i komunikowania się z podmiotami, o których mowa
Opracowano na podstawie:
Dz.U. z 1997
r. Nr 41, poz. 254, Nr
90, poz. 557; z 1998 r.
Nr 59, poz. 375, Nr
106, poz. 668, Nr 117,
poz. 756; z 2004 r. Nr
68, poz. 623.
©Kancelaria Sejmu s. 2/16
04-06-15
w ust. 2 i 3, a także z innymi wspólnotami i instytucjami, organizacjami i osobami
w kraju i za granicą.

Rozdział 2
Osoby prawne Kościoła i ich organy

Art. 4.
1. Strukturę i organizację Kościoła określa Prawo Wewnętrzne.
2. Osobowość prawną posiadają:
1) Kościół jako całość,
2) okręgi,
3) zbory,
4) seminaria i szkoły teologiczne,
5) duszpasterstwa,
6) misje,
7) wydawnictwa,
8) kościelne studia radiowe i telewizyjne,
9) ośrodki kościelne.
3. Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są:
1) dla Kościoła jako całości:
a) Synod Kościoła,
b) Naczelna Rada Kościoła,
c) Prezydium Naczelnej Rady Kościoła,
d) Prezbiter Naczelny,
2) dla okręgu - prezbiter okręgowy,
3) dla zboru - pastor,
4) dla seminarium i szkoły teologicznej - rektor,
5) dla osób prawnych wymienionych w ust. 2 pkt 5-9 - dyrektor.
4. W sprawach majątkowych Kościół jako całość reprezentuje Prezydium Naczelnej
Rady Kościoła. Do składania oświadczeń woli są uprawnieni: Prezbiter Naczelny,
jego zastępca lub członek Prezydium.
5. Zmiana nazwy grup osób prawnych, o których mowa w ust. 2 pkt 2-9, może być
dokonana przepisami wewnętrznymi Kościoła. Zmiany te, na wniosek Naczelnej
Rady Kościoła, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ogłasza w
Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".
Art. 5.
Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Naczelnej Rady Kościoła,
uzyskać osobowość prawną w drodze rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji.
©Kancelaria Sejmu s. 3/16
04-06-15

Art. 6.

1. Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2-9, nabywają
osobowość prawną z chwilą powiadomienia właściwego organu przez
władzę kościelną.
2. Właściwym organem jest:
1) dla osób prawnych wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 2 i 4-9 - Minister Spraw
Wewnętrznych i Administracji,
2) dla zborów- wojewoda.
3. Powiadomienie powinno zawierać nazwę kościelnej osoby prawnej, jej organów,
siedzibę, a w odniesieniu do okręgów i zborów - także ich zasięg terytorialny.
4. Właściwa władza kościelna powiadamia niezwłocznie organ wymieniony w ust.
2 o:
1) zmianach dotyczących nazwy i siedziby kościelnej osoby prawnej oraz o
zmianie jej granic,
2) połączeniu, podziale i zniesieniu kościelnych osób prawnych.
5. Odpis powiadomienia, o którym mowa w ust. 3 i 4, z umieszczonym na nim
potwierdzeniem jego przyjęcia, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej.
6. O powołaniu i odwołaniu osoby sprawującej funkcje organu osoby prawnej władza
kościelna powiadamia właściwy organ administracji rządowej. Powiadomienie
obejmuje imię i nazwisko, obywatelstwo oraz miejsce zamieszkania danej
osoby.
Art. 7.
Jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej działają w ramach tych
kościelnych osób prawnych, które je powołały, lub wskazanych uchwałą Naczelnej
Rady Kościoła.
Art. 8.
Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby
prawnej.
Art. 9.
Wydawnictwa kościelne, zakłady wytwórcze, usługowe i handlowe, zakłady charytatywno-
opiekuńcze, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze oraz opiekuńczowychowawcze
nie posiadające osobowości prawnej działają w ramach kościelnych
osób prawnych, które je powołały, lub wskazanych uchwałą Naczelnej Rady Kościoła.
Art. 10.
Przed utworzeniem jednostki organizacyjnej Kościoła poza granicami Rzeczypospolitej
Polskiej Naczelna Rada Kościoła zasięga opinii Ministra Spraw Wewnętrznych i
Administracji. Niezgłoszenie zastrzeżeń w terminie 60 dni od daty powiadomienia
uważa się za wyrażenie zgody.
©Kancelaria Sejmu s. 4/16
04-06-15

Rozdział 3
Działalność Kościoła

Art. 11.
1. Kościół swobodnie organizuje i sprawuje kult publiczny.
2. Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga
uzgodnienia, w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami
administracji rządowej lub samorządowej.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się
stosownie do miejscowego zwyczaju.
4. Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa za zmarłych mogą być sprawowane
na cmentarzach komunalnych przy zachowaniu obowiązujących przepisów
porządkowych.
Art. 11a.
1. Małżeństwo zawarte w formie przewidzianej Prawem Wewnętrznym Kościoła
wywołuje skutki cywilne, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w Kodeksie
rodzinnym i opiekuńczym.
2. Osobę duchowną, przed którą składa się oświadczenia o zawarciu małżeństwa,
określa Prawo Wewnętrzne Kościoła.
Art. 12.
1. Wierni Kościoła mają prawo do zwolnień od pracy i nauki na czas obejmujący
następujące święta religijne nie będące dniami ustawowo wolnymi od pracy:
1) Wielki Piątek,
2) Wniebowstąpienie Pańskie,
3) drugi dzień Pięćdziesiątnicy.
2. Zwolnienie od pracy lub nauki w odniesieniu do świąt religijnych, o których
mowa w ust. 1, następuje na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących
przepisach prawa.
Art. 13.
1. Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na
zasadach i w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach.
Art. 14.
1. Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki
oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych
w odrębnych przepisach. Mają one charakter wyznaniowy i podlegają
władzy kościelnej.
2. Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych
placówkach oświatowo-wychowawczych i opiekuńczo-wychowawczych, a
także seminariach duchownych i instytutach misyjnych prowadzonych przez
Kościół stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uprawnień nauczycieli, wyust.
2 w art. 13 skreślony
©Kancelaria Sejmu s. 5/16
04-06-15
chowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i placówkach publicznych.
Art. 15.
1. Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów teologicznych i instytutów
misyjnych, w których kształci według własnego programu kandydatów
na duchownych oraz osoby świeckie przygotowujące się do realizacji misji Kościoła.
2. Warszawskie Seminarium Teologiczne jest wyższą szkołą teologiczną uprawnioną
do nadawania absolwentom tytułu zawodowego licencjata teologii. Tytuł
ten jest równoważny z tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe
szkoły wyższe.
Art. 16.
1. Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia szkół wyższych. Status prawny
tych szkół, a także tryb i zakres uznawania przez Państwo stopni i tytułów
nadawanych przez te szkoły regulują umowy między Ministrem Edukacji Narodowej
a Naczelną Radą Kościoła.
3. Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1
oraz w art. 15 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami państwowych
szkół wyższych świadczenia:
2) ubezpieczenia społecznego oraz
3) zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin.
Nauczycielom przysługują ponadto ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego
transportu zbiorowego na równi z nauczycielami akademickimi.
4. Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej
Akademii Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii zielonoświątkowej.
Art. 17.
1. Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenie odbywania zasadniczej
służby wojskowej, w razie zaś ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą
być przeznaczeni, stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub
służby w obronie cywilnej.
2. Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania
przeszkolenia wojskowego w okresie przygotowań do ordynacji w ciągu dwóch
lat od zakończenia studiów.
3. Ordynowani duchowni są przenoszeni do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń wojskowych
w czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny
mogą być oni powołani jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych.
4. W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w
porozumieniu z Naczelną Radą Kościoła, zapewnią pozostawienie do duszpasterskiej
obsługi ludności niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy
podlegają mobilizacji.
ust. 3 w art. 14 skreślony
ust. 2 w art. 16 oraz
pkt 1 w ust. 3 skreślone
©Kancelaria Sejmu s. 6/16
04-06-15
Art. 18.
1. Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość uczestniczenia
- poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach i czynnościach
religijnych w niedziele i w dni świąteczne Kościoła, jeżeli w miejscowości
stacjonowania jednostki wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się zbór i jeżeli
nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi.
2. Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których
mowa w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach uzgodnionych z
dowódcami jednostek.
3. Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Naczelna Rada Kościoła w
porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.
Art. 19.
1. Wiernym przebywającym w szpitalach, prewentoriach i sanatoriach, w zakładach
wychowawczo-opiekuńczych zapewnia się prawo do wykonywania praktyk religijnych
oraz korzystania z posług religijnych.
2. Przepis ust. 1 stosuje się również do dzieci i młodzieży korzystających ze zorganizowanych
form wypoczynku.
3. W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, kierownicy właściwych
zakładów zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób.
4. Nabożeństwa dla osób, o których mowa w ust. 1, odbywają się w odpowiednio
przystosowanych pomieszczeniach udostępnianych na ten cel przez kierowników
właściwych instytucji prowadzonych przez administrację rządową lub samorządową.
5. Minister Edukacji Narodowej oraz Ministrer Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu
z Naczelną Radą Kościoła określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady organizowania nauczania kościelnego, nabożeństw i wykonywania
innych praktyk religijnych właściwych dla wyznania zielonoświątkowego
dzieciom i młodzieży przebywającym w zakładach opiekuńczych i wychowawczych,
w sanatoriach, prewentoriach i szpitalach oraz korzystającym z zorganizowanego
odpoczynku.
Art. 20.
1. Organizacjami zielonoświątkowymi w rozumieniu ustawy są organizacje założone
za aprobatą władzy kościelnej, która zatwierdza im opiekuna kościelnego.
Działają one w łączności z władzami Kościoła.
2. Organizacje zielonoświątkowe mogą mieć na celu w szczególności zgodną z nauką
Kościoła działalność społeczno-kulturalną, oświatowo-wychowawczą i charytatywno-
opiekuńczą.
3. Do organizacji zielonoświątkowych stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach,
z tym że:
1) władzy kościelnej przysługuje prawo cofnięcia aprobaty, o której mowa w
ust. 1,
2) wystąpienie do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia wymaga opinii
władzy kościelnej,
©Kancelaria Sejmu s. 7/16
04-06-15
3) w przypadku likwidacji organizacji zielonoświątkowej do jej majątku stosuje
się odpowiednio przepisy Prawa Wewnętrznego Kościoła.
Art. 21.
Kościelne osoby prawne mają prawo prowadzenia właściwej dla każdej z nich działalności
charytatywno-opiekuńczej.
Art. 22.
1. Kościelne osoby prawne mogą realizować inwestycje sakralne i kościelne.
2. Zbory mają prawo posiadania cmentarzy grzebalnych, poszerzania ich, zakładania
i zarządzania nimi.
3. Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego
obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz zielonoświątkowe
cmentarze wyznaniowe.
Art. 23.
Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu
terytorialnego, przeznaczone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego
na potrzeby Kościoła, na wniosek kościelnych osób prawnych mogą być im
oddawane w wieczyste użytkowanie lub sprzedawane.
Art. 24.
Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych na potrzeby zakładów
charytatywno-opiekuńczych i punktów katechetycznych.
Art. 25.
1. Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw
oraz swoich programów religijno-moralnych, społecznych i kulturalnych.
2. Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, określa porozumienie
między Naczelną Radą Kościoła a właściwą jednostką publicznej radiofonii i
telewizji.
3. Kościół może zakładać własne stacje radiowe i telewizyjne. Rozpowszechnianie
programów radiowych i telewizyjnych wymaga uzyskania koncesji na zasadach
określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.
Art. 26.
Osoby prawne Kościoła mają prawo zakładania i prowadzenia własnych archiwów,
muzeów i zbiorów bibliotecznych.
Art. 27.
Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji,
udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki
sakralnej oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością
©Kancelaria Sejmu s. 8/16
04-06-15
kościelną, a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną
część dziedzictwa kultury.

Rozdział 4
Sprawy majątkowe Kościoła

Art. 28.
Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i
zbywania mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw
oraz swobodnego zarządzania swoim majątkiem.
Art. 29.
1. Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom
podatkowym, z wyjątkami określonymi w ust. 2-5.
2. Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości
- nieruchomości lub ich części przeznaczonych na cele niemieszkalne,
z wyjątkiem części przeznaczonej na wykonywanie działalności gospodarczej.
3. Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości
lub ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych, jeżeli:
1) są one wpisane do rejestru zabytków,
2) służą jako internaty przy szkołach i seminariach teologicznych, domy duchownych
emerytów i wdów po nich,
3) znajdują się w budynkach administracyjnych okręgów i Naczelnej Rady Kościoła.
4. Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne
w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest
zwolnione od opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są:
1) rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej,
2) sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz
papier.
5. Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od
osób fizycznych są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem
dochodowym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie
odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny -
sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.
6. Nabywanie i zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych, o których mowa w ust. 4,
jest zwolnione od opłat sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.
Art. 30.
Zwalnia się z należności celnych przywozowych towary przeznaczone na cele charytatywno-
opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze oraz towary o charakterze kulturalnym
przeznaczone na cele kultu, przywożone dla Kościoła i jego osób prawnych,
w granicach i na warunkach określonych w rozporządzeniu nr 918/83/EWG z dnia
28 marca 1983 r. ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz.
©Kancelaria Sejmu s. 9/16
04-06-15
WE L 105 z 23.4.1983), ostatnio zmienionym aktem dotyczącym warunków przystąpienia
Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki
Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej
Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w
traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. Urz. WE L 236
z 23.9.2003).
Art. 31.
1. Kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną
działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową-wychowawczą
oraz na utrzymanie duchownych i ich rodzin, a także komisji działających przy
tych kościelnych osobach prawnych.
2. Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zezwolenia, jeżeli odbywają się w
obrębie terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo
przyjętych, w sposób tradycyjnie ustalony.
Art. 32.
1. Kościelne osoby prawne mogą zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się
ogólnie obowiązujące przepisy o fundacjach ze zmianami wynikającymi z przepisów
ust. 2-5.
2. Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje
kościelna osoba prawna będąca fundatorem lub wskazana w statucie fundacji.
3. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją, właściwy organ
zwraca się do kościelnej osoby prawnej sprawującej nadzór nad fundacją, wyznaczając
termin nie krótszy niż 3 miesiące na spowodowanie usunięcia nieprawidłowości.
Po bezskutecznym upływie tego terminu można zastosować środki
określone w przepisach o fundacjach.
4. W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu, w myśl
przepisów o fundacjach, zarząd ten będzie sprawowała kościelna osoba prawna
wyznaczona przez Naczelną Radę Kościoła.
5. Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji, o przeznaczeniu
jej majątku zadecyduje Naczelna Rada Kościoła.
Art. 33.
W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na własność
Kościoła jako całości.
Art. 34.
Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, kościelne osoby prawne
mogą prowadzić wewnętrzną działalność ubezpieczeniową na rzecz duchownych i
ich rodzin, która w rozumieniu ustawy nie jest działalnością gospodarczą.
©Kancelaria Sejmu s. 10/16
04-06-15
Rozdział 5
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 35.
1. Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we
władaniu Kościoła i jego osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością,
o ile nie narusza to praw niepaństwowych i niesamorządowych osób trzecich i
jeżeli stanowiły własność Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego.
2. Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa
w ust. 1, następuje w drodze decyzji wojewody.
3. Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 oraz wpis
prawa własności w księdze wieczystej są wolne od podatków i opłat, z wyjątkiem
opłat kancelaryjnych.
Art. 36.
1. Na wniosek kościelnych osób prawnych wojewoda lub inny organ wykonujący
w imieniu Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo
organy jednostek samorządu terytorialnego w zakresie swoich właściwości -
mogą nieodpłatnie przekazać Kościołowi lub jego osobom prawnym własność
nieruchomości lub ich części:
1) jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych
osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-
wychowawczym,
2) w celu utworzenia lub powiększenia gospodarstwa rolnego zborów działających
na Ziemiach Zachodnich i Północnych o powierzchni do 15 ha użytków
rolnych łącznie dla jednego zboru.
2. Przepis art. 35 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
3. Wnioski, o których mowa w ust. 1, mogą być składane w terminie 2 lat od dnia
wejścia w życie ustawy.


 
Copyright 2015. All rights reserved.
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego